Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Ρεαλισμός

Στα μέσα του 19ου αιώνα, μετά την επανάσταση του Ρομαντισμού ενάντια στην  ακαδημαϊκή τέχνη μια άλλη επανάσταση εμφανίζεται στη Γαλλία, αυτή του Ρεαλισμού. Το κίνημα αυτό δε στρέφεται μόνο ενάντια στη παραδοσιακή τέχνη αλλά παίρνει και δυναμική θέση ενάντια στο κοινωνικό κατεστημένο αφού προβάλλει τα προβλήματα τα βάσανα, τις ασχολίες και τις αξίες του απλού ανθρώπου: του αγρότη και του εργάτη, «παραβλέποντας» τα μεγάλα ιστορικά μυθολογικά και αλληγορικά θέματα, έτσι ώστε να  μπορεί να χαρακτηριστεί ως Κοινωνικός Ρεαλισμός.  (Η αναζήτηση ανθρώπινων συνθηκών εργασίας για τις καταπιεσμένες εργατικές τάξεις προώθησε τις σοσιαλιστικές ιδέες και το 1848 οι Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Έγκελς δημοσίευσαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο).

Το 1861 ο κυριότερος εκπρόσωπος του Ρεαλισμού ο Κουρμπέ -ο οποίος έδωσε και τον τίτλο στο κίνημα- θα πει: «η καρδιά του Ρεαλισμού βρίσκεται στην άρνηση του Ιδεώδους». Άλλοι σπουδαίοι εκπρόσωποι του είναι οι Ντωμιέ, και Μιλέ

Κουρμπέ "το Ατελιέ" 1855

Μιλέ, "Οι Σταχολογήτρες" 1857
Ντωμιέ "η Πλύστρα" 1866
Η τέχνη με θέμα την εργατική τάξη βρήκε απήχηση στη Ρωσία με την επικράτηση του Σοσιαλισμού. Από τους πρώτους μεγάλους Ρώσους καλλιτέχνες είναι ο Ιλία Ρεπίν (1844-1930) που διαμόρφωσε το ρεαλισμό σε ένα εθνικό στιλ που εξελίχτηκε το 1932 στο Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό.

Ρεπίν "οι Βαρκάρηδες του Βόλγα" 1870-73
Στη γλυπτική ο Ρεαλισμός εμφανίζεται μετά το 1880, ίσως γιατί η εξάρτησή της από τις κρατικές παραγγελίες την εμπόδιζε να ακολουθήσει με τον ίδιο ρυθμό τις καινοτομίες που εισήγαγε η Ζωγραφική. Στο έργο του Βέλγου Κ. Μενιέ προβάλλεται η εργατική τάξη, ο άνθρωπος που πάσχει, που μοχθεί.
Μενιέ, "ο Έργατης"1896

για περισσότερες εικόνες δείτε εδώ:




πηγές:
Λαδόμματος Α., Ιστορία της Τέχνης Αισθητική εκτίμηση έργων τέχνης, Υπουργείο Παιδείας Κύπρου, 1998
Ζιρώ Ο., Μερτζάνη Ε., Πετρίδου Β., Ιστορία της Τέχνης, Γ΄ Λυκείου, ΟΕΔΒ-ΠΙ, 2005

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου