Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Τζιότο 1267-1337

o επιτάφειος Θρήνος, παρεκκλήσι Σκροβένι, Αρένα, Πάδοβα


"Δεν ήταν ενθουσιώδης ονειροπόλος, αλλά άνθρωπος της πραγματικότητας, δεν ήταν λυρικός, αλλά παρατηρητής. Ένας καλλιτέχνης που δεν παρασύρεται ποτέ σε παράφορη έκφραση, αλλά μιλά πάντοτε με τρόπο απλό και σαφή"  1899,  Isidro Bango Torviso 

το όνειρο του Ιωακείμ, (λεπτομέρεια) παρεκκλήσι Σκροβένι, Αρένα, Πάδοβα
Ο Τζιότο εισάγει την ανθρωποκεντρική αντίληψη που θα είναι το χαρακτηριστικό σε όλη τη τέχνη της Αναγέννησης. Το έργο του παρ’ ότι είναι μια ζωγραφική θρησκευτικού περιεχομένου, το κάθε τι αποδίδεται με στοιχεία από τη καθημερινή ζωή, το βλέπουμε παντού: στις φυσιογνωμίες των προσώπων, στις χειρονομίες, στα ρούχα, αλλά και στα δέντρα τα ζώα, τα κτίρια.  Ο Τζιότο έχει  την ικανότητα να εκφράζει πολύπλοκα συναισθήματα με απλό τρόπο. 

ο Ευαγγελισμός της αγίας Άννας (λεπτομέρεια),  παρεκκλήσι Σκροβένι, Αρένα, Πάδοβα
η εκδίωξη των δαιμόνων από το Αρέτσο (λεπτομέρεια), 1295-99, Ασίζη, εκκλ. αγίου Φραγκίσκου
 

 Ο Δάντης στενός φίλος του Τζιότο, δε δίστασε να τον θεωρήσει κορυφαίο ζωγράφο της εποχής του, ο οποίος επισκίασε τη φήμη του δασκάλου του, Τσιμαμπούε. Ωστόσο στο ποίημα του χρησιμοποιεί τους δύο ζωγράφους μόνο ως παράδειγμα της εφήμερης επιτυχίας  
πορτρέτο του Δάντη από τον Τζιότο

Θάρρεψε ο Τσιμαμπούε πως της ζωγραφικής
Κυρίαρχος ήταν, μα τώρα ο Τζιότο έχει τη δόξα.

Και του άλλου πια η φήμη σκοτείνιασε. 

Κι έτσι αρπάζει ο ένας απ’ τον άλλον, Γκουίντο
Τη δόξα της γλώσσας, και ίσως σε λίγο
Να ‘ρθει αυτός που από τη φωλιά και τους δύο θα ρίξει.
Δάντης, Θεία Κωμωδία, περ. 1310
 



Πηγές:
Ιστορία της Τέχνης Γ΄λυκείου ΟΕΔΒ, 2005
Τζοτο, βιβλιοθήκη Τέχνης της Καθημερινής, 2006

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου